آدمی از آن دمی که در بوم هستی، رنگ آفرینش به خود گرفت؛ همواره در پی چرایی، چیستی و چگونگی بوده است!

گویی که پاسخ به این چرایی، چیستی و چگونگی، معنای زندگی او را می‌سازد. معنایی که گاه انسان را از بزرگترین دردهای دست‌ساخته خود نجات می‌دهد؛ گاه او را به سوی آسایش رهنمون می‌کند؛ گاه او را به کشف رموز ناشکافته هستی وامی‌دارد و گاه او را تا عرش الهی می‌رساند!

گمراهی در یافتن معنا نیز خسران بسیاری دارد! چه بسیار انسان‌هایی که به‌ ناحق، فرصت شکوفایی خود را در پی گمراهی در یافتن معنا از دست داده‌اند! چه بسیار دردهایی که انسان‌ها تحمل کرده‌اند تا هزینه اشتباهات بی‌معنای خود را بدهند و چه سخت است؛ این که بدانیم طبیعت بی‌گناه، هر روز بیشتر از دیروز، بهای به معنا نرسیدن انسان‌ها را می‌پردازد!

آری! شاید زندگی همین باشد! همین در پی معنا بودن! همین به دنبال چرایی، چیستی و چگونگی رفتن!

و اگر این را زندگی بدانیم، من هنوز خردسالی هستم که با علامت‌های سوال بی‌شمار در پی‌یافتن این چرایی، چیستی و چگونگی، خود و جهان می‌دود! این شوق و ذوق کودکانه‌ام مرا واداشته تا هرآنچه را که می‌یابم و می‌فهمم؛ فریاد کنم! و باز از خودم بپرسم، راز سربه‌مهر بعدی چیست؟ در کدام کتاب باید به دنبال آن بگردم؟ در کجای طبیعت باید آن را جستجو کنم؟ و اگر آن را یافتم، چگونه به گوش مردم جهان برسانم؟! تا آن‌ها نیز راز جدید زندگی را بدانند و معنایی جدید برای خود و زندگیشان بیابند! و از آن مهم‌تر، چگونه در گرداب بی‌معنایی و بدمعنایی نیافتم و انسان‌های بی‌گناه را به این ورطه هولناک نکشانم؟

تلاش برای حل این سوالات من را به مسیرهای گوناگونی کشانده و می‌کشاند! از دنیای روزنامه‌نگاری، رسانه و ارتباطات بگیر تا جهان حکمت، خرد و فلسفه، تا دنیای استراتژی، کسب‌وکار و مدیریت و تا جهان علم، آزمایش، پژوهش و ترویج آن! و گیرم که پاسخ‌ها را یافتم، چه زیباست فرهنگ و ادبیات شیرین پارسی برای روایت آنان و چه زیباست تاریخ ایران و جهان برای ثبت آن‌ها!

حکیم عالم نیز، برای کسی که سرش برای این تنوع‌ و گوناگونی درد می‌کند، مسیرهایی گوناگون در نظر می‌گیرد! روزی در دانشگاه تهران، روزی در گروه صنعتی گلرنگ، روزی در صداوسیما و… مسیرهایی که بناست تا او را بیازماید و توان او را افزایش دهد تا بتواند هم معمای چرایی، چگونگی و چیستی را برای خود حل کند و هم به دیگران این پاسخ‌ها را برساند.

و من چقدر سپاسگزارم و چقدر در تکاپویم تا در این مسیرهایی که پیش پایم قرارگرفته، معنا را از پس پاسخ به معمای چرایی، چیستی و چگونگی بیابم! و چقدر باور دارم به این که:

به‌سان رود…

که در نشیب دره سر به سنگ می‌زند، رونده باش!

امید هیچ معجزه‌ای ز مرده نیست! زنده باش!